بدنسازی،موی تای،دفاع شخصی،جیت کاندو
 
قالب وبلاگ

معرفی رشته موی تای

تای بوکسینگ یا موی تای یک هنر دفاع شخصی سنتی است. این هنر رزمی با بوکس متفاوت است زیرا در آن، پاها، آرنج ها، زانوان و همچنین ضربات مشت به یک اندازه به کار می روند. بنابراین آن را می توان به نوعی یک هنر رزمی آزاد به شمار آورد. در یک رقابت تای بوکسینگ، پنج راند سه دقیقه ای وجود دارد که بین هر کدام از آنها دو دقیقه استراحت گذاشته می شود.

موی تای در سال 1650 میلادی و در زمانی که پادشاه Naresuen، حاکم کشور Siam توسط افراد کشور Burmese اسیر شد و برای آزادی خود پیشنهادی داد تا با دوازده نفر از قهرمانان رزمی کار این کشور مبارزه کند و آنها را شکست دهد متولد گردید.

او با موفقیت، همه این دوازده تن را شکست داد و تبدیل به یک قهرمان ملی گردید و از آن پس مردم کشور Thais با افتخار از این قهرمان رزمی کار خود یاد می کردند. این هنر رزمی حتی در زمان صلح هم مورد تمرین و آموزش سربازان قرار می گرفت و سربازان، بدون اسلحه با یکدیگر می جنگیدند و این گونه خود را آماده نگاه می داشتند.

در آن زمان، قوانین خاصی برای موی تای وجود نداشت؛ رزمی کاران وزن کشی نمی شدند و راندی در کار نبود. بوکسورها پابرهنه مبارزه می کردند و مشت ها و بازوان خود را با طناب پوشانده و به طرز بسیار وحشیانه ای به یکدیگر حمله می کردند. متدهای آموزشی بسیار گسترده و مختلف بود.

می توان گفت که ریشه تای بوکسینگ را می توان در فرامین بودا هم پیدا کرد. آئین Ram Muag یک آئین سنتی و روحی است که در آن اصول انجام نزد و قربانی برای خدایان، احترام به والدین و آموزگاران، دوست داشتن دیگران، شاه و وطن اجرا می شود. در این آئین و همچنین در هنگام مبارزات موسیقی نواخته می شود که البته اخیراً فنون بوکس غربی نیز به تکنیک های موای تای راه پیدا کرده و متدهای آموزشی و تاکتیک های موی تای تحت تأثیر فنون غربی قرار گرفته اند.

در پنجاه سال اخیر، موی تای شهرت بیشتری پیدا کرده و دستکش های مخصوص، وزن کشی و راندهای سه دقیقه ای در این مسابقات لحاظ می شود. به خاطر طبیعت خشن تر و تکنیک های زیباتر و موی تای، مبارزان این هنر رزمی از احترام بیشتری در بین طرفداران رشته های رزمی برخوردار هستند

«موی تای» هنر رزمی و روش دفاع از خود است که در آن از ضربه‌های مشت، آرنج، زانو و پا استفاده می‌شود و قبلاً ضربه‌ی سر را نیز سلاح مجاز می‌دانستند. موی تای امتحان قدرت است و در آن از قسمت‌های مختلف بدن و حتی اسکله‌های بدن به عنوان سلاحی در نبردها استفاده می‌شود و هیچ عضوی از بدن غیر فعال نمی‌ماند. در واقع می‌توان گفت که «موی تای» نبرد با سلاح‌هایی است که همیشه همراه آدمی است و افراد بشر به طور خدادادی از آن بهره‌مند هستند.
«موی تای» یا به عبارتی «تای بوکسینگ» ورزش رزمی و سنتی کشور تایلند است و به طور خاص به مردم کشور تایلند تعلق دارد و قدمت آن با تاریخچه‌ی مردم «تای» آمیخته شده است. ریشه‌ی «موی تای» به زمان‌های بسیار قدیم باز می‌گردد، به زمانی که مبارزات انسان‌ها، بدوی و ابتدایی بود و مجبور بودند برای زنده ‌ماندن و حفظ خانواده و طایفه و... با هم بجنگند و این آغاز داستانی است که چطور انسان‌ها شروع به استفاده از ضربات پا، زانو، مشت و آرنج‌های‌شان در مبارزات نمودند.
موی تای به عنوان بخش ضروری فرهنگ تایلند از دوران کهن بر جای مانده است و افرادی که تای بوکسور بودند یا در این رشته مهارت داشتند، اغلب لقب «مردان شریف» را می‌گرفتند. در دوران قدیم افرادی که می‌خواستند به فرمانروایی و حکومت دست یابند، مجبور بودند که از بین هجده سبک موی تای، چهار سبک آن را بیاموزند. این چهار سبک شامل «کانیکا» (Kanika) هنر حرکات بدن، «آتیاسا» (Atihasa) تاریخچه‌ی اجداد قهرمان، «مایا» (Maya) هنر مشت‌زنی و «مونتا» (Munta) دانستن طلسم افسانه‌ای بود و به همین علت موی تای یکی از مهارت‌های پادشاهان در زمان‌های قدیم بوده است.
این هنر رزمی در دوره قبل از آیودهایا «سبک چای یوت» (Chaiyuthstyle) «روش چند وجهی» نامیده می‌شد و از آن زمان که کشور سیام (Siam) نام خود را به تایلند تغییر داد، این ورزش هم «موی تای» (Muaythai) نامیده شد و باید توجه داشت که تلفظ صحیح نام این ورزش در زبان دری، «موی تای» است و اگر به شکل دیگری تلفظ گردد، معنی آن تغییر خواهد یافت.
موی تای در قرن اخیر مورد توجه نقاط مختلف جهان قرار گرفت و در نقاط مختلف جهان به خصوص کشورهای اروپایی مکرراً مسابقه‌های آن برگزار شد. از این رو از دو دهه‌ی اخیر به بعد، اداره‌ی تربیت بدنی کشور تایلند مصمم گرفت ورزش موی تای را به طور جدی و در سطح بین‌المللی گسترش دهد و فعالیت خود را از سال 1985 با تأسیس «انجمن موی تای آماتور تایلند» و با نام اختصاری (AMAT) آغاز کرد. در سال 1999 در جلسه‌ای که با حضور اعضای کمیته المپیک آسیا در کشور کویت برگزار شد، اعضای کمیته‌ی المپیک آسیایی با درخواست کمیته‌ی ملی المپیک تایلند، مبنی بر پیوستن ورزش موی تای آماتور به المپیک آسیایی موافقت نمودند.
پوشش‌های سنتی «موی تای»:
در گذشته مردم تایلند هنگام نبرد با کشورهای دیگر جهت تقویت روحیه نیروهای خود دعاهای خاصی می‌خواندند و به جز شلوار و پیراهن سنتی از پارچه‌ و کمربندهای مخصوص به عنوان محافظ در مقابل نیروهای هیپنوتیزم‏کننده استفاده می‌کردند، که به اختصار از آنها نام می‌بریم:
1ـ مونگون (سربند):
مردم تایلند بر این اعتقاد بودند که قدرت‌های جادویی و هیپنوتیزم‏کننده به بالاترین قسمت بدن انسان یعنی سر، تأثیر فراوان می‌گذارد، لذا مردها نوار پارچه‌ای را که علائم و نشانه‌های دعا بر آن نقش بسته بود، به دور سر خود می‌بستند. از این رو طرفداران سرسخت موی تای استفاده از «مونگون» (سربند) را مرسوم نمودند.
2ـ پراچیات (بازوبند):
استفاده از پراچیات یا بازوبند از دیگر اعتقادات مردم تایلند بوده است. شواهد تاریخی و باستانی نشان می‌دهند که در گذشته‌های دور اغلب مبارزان تایلندی هنگامی که می‌خواستند به میدان جنگ وارد شوند، نوار باریکی را به دور بازوی‏شان می‌بستند و معتقد بودند این پوشش به آنها نیرو داده و آنها را از خطر محفوظ می‌دارد.
موسیقی سنتی «موی تای»:
از گذشته‌های دور تاکنون، اردوهای کشورهای مختلف، برای نیروهای نظامی خود نوعی موزیک را در نظر می‌گرفتند که در هنگام جنگ از آن برای تقویت روحیه نیروهای خود استفاده می‌کردند. از آن جایی که هنر موی تای در گذشته جزء تمرینات نیروهای نظامی و سربازان سرزمین تایلند بوده است، در حال حاضر در این کشور و مسابقات «تای بوکسینگ» با صدای طبل و نوعی موسیقی همراهی می‌شود، که بدین وسیله مبارزین را تحریک می‌نماید تا با تبادل ضربات سنگین از تحرک باز نمانند و یکدیگر را به مبارزه بطلبند. مردم تایلند، موسیقی سنتی «سارما» (Sarma) در رینگ تای بوکسینگ، را سمبلی از احترام و تکریم و آن را برای ایجاد حس قدردانی و تشکر از افرادی می‌دانند که تای بوکسور را به این مقام رسانده‌اند

حرکات سنتی وای کرو (waikru) که به معنی «ادای احترام به استاد» است به منظور حس حق‏شناسی در ذهن و قلب هر تای بوکسور جای دارد و برای احترام به پدر، مادر و استاد انجام می‌گیرد.
از این رو در حال حاضر در سرزمین تایلند تای بوکسورها، حرکات سنتی وای کرو (waikru) را برای قدرشناسی از والدین خود که در زندگی زحمات بسیار زیاد برای آنان متحمل شده‌اند و همچنین به منظور قدرشناسی از مربی و استاد خود که این فنون را به ایشان آموخته است، انجام می‌دهند.

تای بوکسینگ


«موی تای» یکی از کارآمدترین هنرهای رزمی و روش دفاعی از خود است که در آن ترکیبی از فنون مشت، آرنج، بازو و پا به شکل تخصصی برای حمله و دفاع استفاده می شود. موی تای یا به بیانی دیگر «بوکس تایلندی» که در زبان انگلیسی تای بوکسینگ نامیده می شود، هنری رزمی و ملی کشور تایلند است و به عنوان بخش ضروری فرهنگ مردم تایلند از دوران کهن بر جای مانده است و قدمت آن با تاریخچه مردم «تای» آمیخته شده است.
موی تای امتحان قدرت است و درآن از قسمتهای مختلف بدن به عنوان سلاحی در نبردها استفاده می شود و هیچ عضوی از بدن غیر فعال نمی ماند در واقع می توان گفت که «موی تای» نبرد با سلاح هایی است که همیشه همراه آدمی است و افراد بشر به طور خدادادی از آن بهره مند هستند. هنر رزمی «موی تای» به عنوان سلاحی مطرح شده است که از نسلی به نسل دیگر منتقل می شود. سلاحی است که در همه حال حتی در هنگام مسافرت آماده بودن آن ضروری است و همچنین هر فرد به هنگام یادگیری موی تای باید نمک آن را بچشد سختی ها و تلخی های آن را نیز تحمل نماید.

قرن ها پیش، قبیله ای به نام «تای» از سلطنت پادشاهی تای مونگ یا تای موآنگ قبل از دوره بودا در سرزمین حاصل خیزی که در دو سمت رود «هوآنگ هو» و رود «یانگ تسه» در «سچوان» ، «هوپه» در جنوب چین قرار داشت مسکنی گزیدند که همواره برای زنده ماندن و حفظ خانواده، طایفه و... درحال جنگ بودند. در آن زمان مردم تای مورد هجوم قرار گرفتند و به سمت جنوب مهاجرت کردند که در آنجا نیز مورد حمله غیر بومیان و وحشیان قرار گرفتند و اموال خود را از دست دادند.
امید به زنده ماندن در چنین شرایطی و احساس نیاز به حفاظت از خود، قبیله را به سمتی تشویق کرد تا همراه اسلحه های موجود در آن زمان از قسمت های مختلف بدن نیز به عنوان ابزار تدافعی و تهاجمی در نبردهای تن به تن استفاده نمایند.
 
بعدها، طوایف «تای مونگ» به صورت یک ملت مستقل با هم متحد گردیدند و در جنوب رودخانه مکونگ با تشکیل سرزمینی مستقل برای دفاع از سرزمین و جلوگیری از تاخت و تاز دشمنان، هنرهای دفاعی را ابداع نمودند، روشهای دفاع از خود و تاکتیکها و استراتژی ها به شکل سیستماتیکی با سبکهای ویژه در کتابهای قوانین مبارزه چوپاسارت نوشته شدند و تمام روشهای مبارزه ای که بر پایه آن می توانستند دشمنان خود را از صحنه نبرد بیرون برانند، در آن گنجانده شد.وپاسارت نشان داد که چگونه میتوان با شمشیر چاقو نیزه تبر گرز و کلنگ جنگید و این قوانین به کتاب جنگجویان تبدیل گشت و مرجعی شد برای کسانی که می خواستند مهارت های مبارزه را بیاموزند و با وجود احساس عمیق و نیاز شدید به حفاظت از خود در تمامی لحظه ها، رفته رفته اسلحه های طبیعی و خدادادی بشر مانند ضربات مشت، آرنج، زانو و پا که همیشه همراه آدمی است، جایگزین سلاحهای واقعی گردید. ساقها مانند چوبی بلند برای دفاع و ضربه زدن، بازوها به عنوان شمشیرهای دوتایی برای دفاع کردن، مشت ها برای خرد کردن و آرنجها به عنوان ضربات نیزه، زانوها همانند گرز برای ضربه زدن و دفاع کردن و پاها نیز به عنوان چاقو و تیر به کار گرفته شدند. بدین گونه هر قسمت از بدن به عنوان مهارتی در مبارزه، به یک سلاح تبدیل شد و این آغاز داستانی است که چگونه «موی تای» به وجود آمد.

هنر موی تای تصادفاً به وجود نیامد، بلکه بر مبنای امید به زندگی در جنگها و غریزه وجود ملت آزاد، بنیان نهاده شد و بیش از 2000 سال هنر جنگیدن با مشت ها، پاها، زانوها و آرنجها از نسلی به نسل دیگر و توسط بینش اجداد «تای»ها گسترش یافت، و در واقع «موی تای» شرح و تعریفی است از ملتی که چیزی جز «موی تای» نمی توان بر روی آنها نام نهاد.

در دوره «سوخوتای»، پایتخت قدیم تایلند (1175-1377-سال بودایی) هنر موی تای فقط برای مردم عادی محدود نمی شد. آنها «موی تای» را نه تنها برای نبرد در جنگها بلکه به عنوان فردی که دانش و مهارت خود را بالا می برد، می آموختند. در این دوره «موی تای» به همان شکل به عنوان هنری برای پادشاه شناخته شد. عظمت و هیبت پادشاه در دانستن موی تای بود که وی را مبارزی شجاع، قوی و همچنین بوکسوری توانمند جلوه می نمود.

موی تای از سوخوتای به عنوان فعالیتی اجتماعی جزو سرگرمی ها محسوب می شد، تبدیل شد. ولی بزرگترین موج خروشانی از علاقه برای موی تای به عنوان یک ورزش قرنها پیش، یعنی زمانی که به دوره آیودها با پایتخت پیشین تایلند، معروف است، زیر نظر پادشاه نارسوان به وجود آمد. در طی این دوره، شخص پادشاه نیز موی تای را نیز تمرین می کرد و به دستور او تمامی سربازان، موی تای را به همراه تعلیمات نظامی آموزش می دیدند و از آن نیز استفاده می کردند. کم کم موی تای از ریشه خود به حرکت درآمد و تکنیکهای جدید مبارزه پدیدار شدند. تغییرات دیگری که موجب گسترش موی تای گردید توسط پادشاه دیگری از دوره آیودهایا و به نام پراکاسوآع که معروف به پادشاه ببر بود پدید آمد.

او نیز به موی تای بسیار علاقه داشت و اغلب به طور ناشناس در مبارزه و رقابتهای محلی و روستاها شرکت می کرد و با مبارزه با قهرمانان، مهارتهای خود را افزایش می داد. در طی سلطنت ایشان، مردم در صلح و آرامش زندگی می کردند. این پادشاه ارتش را وادار کرد تا آموزش موی تای، رسماً جزو تعلیمات نظامی باشد. در این زمان علاقه به موی تای به اوج خود رسید و به سرگرمی مردم، ارتش و همچنین پادشاه تبدیل گشت. منابع تاریخی نشان می دهد که مردم از تمامی قشرها برای یادگیری آن گردهم می آمدند. ثروتمند، فقیر، پیر، جوان همه خواستار موی تای شدند و در هر روستا مسابقاتی را برپا می کردند و برای قهرمان، جایزه تعیین می نمودند. این مسابقات مایه افتخار مردم بود و هر دور از مسابقه را شرط بندی می کردند. هم اکنون نیز در تایلند این رسوم ادامه دارد.

برگزاری مسابقات مهم در زمان پادشاهی راما، جزو دستورات سلطنتی گردید و به قهرمانان از سوی پادشاه، عنواین نظامی اعطا می شد. هم اکنون نیز مسابقات مهم با حضور اعضای خانواده سلطنتی افتتاح می گردد. به هر حال، دوره پادشاهی راما، آغاز دوره طلایی دیگری برای موی تای بود. او مبارزان قوی را برای برگزاری مسابقات بزرگ، گرد خود می آورد. در گذشته، مسابقات همانند امروز، داخل رینگ برگزار نمی شد، بلکه هر جایی که قابل دسترس بود، مانند یک محوطه یا یک زمین صاف از یک روستا انجام می گردید. از زمان رامای پنجم، تای بوکسورها در محوطه ای که اطراف آن را با طناب محصور کرده بودند، قرار می گرفت و با دستهای برهنه، مبارزه می کردند. قضاوت نیز فقط با یک داور وسط صورت می گرفت. رفته رفته رینگ مناسبی از جنس چوب ساخته شد و زمان مسابقه با ساعت اندازه گیری گردید. قبل از این دوره مکان مناسب و استاندارد برای مسابقه نداشته، برای اندازه گیری زمان مسابقه یک پوست نارگیل را سوراخ می کردند، روی آب به صورت شناور قرار می دادند، وقتی نارگیل درون آب غرق می شد با یک طبل پایان مسابقه را اعلام می-کردند.

مردم و پادشاهان، نقش بسیار مهمی در تبدیل این هنر رزمی به ورزش داشته اند. یکی از اولین قدم هایی که در شکل گیری این ورزش برداشته شد، توسط یک تایگر کینگ (پادشاه ببر) بود او نه تنها در فنون و تاکتیک های مبارزه، تحول ایجاد کرد بلکه تجهیزات آنرا نیز بهبود بخشید، بر اساس دستور او دستها و ساعدها با نواری که از موی اسب ساخته می شد، پوشیده می گردید تا اولاً ، از دستهای مبارزه گر حفاظت کند. ثانیاً ضربات کاری تری به حریفان وارد نماید. بعدها این ابزار با طنابهای کنفی و نوارهای کتان جایگزین گردید. نقل شده است در مبارزات ویژه با توافق طرفین، از خورده شیشه که با چسب به پوشش طنابهای کنفی و مشتهای مبارزین می چسبید، استفاده می شد. در طی زمان تغییرات در این ورزش، نه تنها به قوانین مبارزه ای اعمال گردید بلکه به تجهیزات و وسایل آن نیز کشیده شد.

یک سری از تغییرات اساسی بودند. ضربه پا یا زانو به ناحیه بیضه مبارز، تا سال 1930 کاملاً قانونی بود و مبارزان برای محافظت این قسمت، از پوست درخت و قشرهای سخت دریایی که با یک تکه پارچه مابین پاها و دور کمر بسته می شد، استفاده می کردند. بعدها با سفر یک تای بوکسور به کشور مالزی، نوع رایج این حفاظ که در مسابقات بوکس استفاده می شد، رایج شد و جایگزین سنتی آن گردید. در سال 1930 تغییرات عمده ای در این ورزش به وجود آمد و آن کدبندی شدن و قوانین امروزی بود که برای این ورزش تعریف شد، نوارهای طنابی از دور دستها حذف گردید و به جای آن از دستکش بوکس استفاده شد. همزمان با ارائه دستکش، نوآوری های دیگری مانند تقسیم-بندی اوزان یک مبارزه گر با حریف خود با هر وزن و اندازه مسابقه می دادند، اما در قوانین جدید به جای آن که یک نفر، قهرمان کلی شود برای هر وزن یک قهرمان در نظر گرفته شد.

استادیومهای موی تای به جای محوطه های مبارزه و رینگهای موقتی، در دوران حکومت رامای هفتم، قبل از جنگ جهانی دوم تأسیس گردید. از آن دوران تا کنون، بوکسورهای کشورهای دور و نزدیک از اقصی نقاط جهان نیز در این مسابقات شرکت کرده، اعتبار و شهرتی را به خود اختصاص دادند. این مسابقات امروزه در بانکوک در استادیوم های مهمی، چون راجادمرن و لودمپینی همچنان ادامه دارد. تبلیغات جهانی برای موی تای از سال 1973 با چاپ تمبرهایی حاوی تصاویر موی تای آغاز گردید و این سری از تمبرها در آن سالها به عنوان پرفروش ترین تمبرهایی بود که در رقابت بین المللی نامه نگاری شناخته شد. هنر رزمی موی تای در دوره قبل از آیودهایا «سبک چای یوت» روش مبارزه چند وجهی نامیده می شد. از آن زمان که کشور سیام نام خود را به تایلند تغییر داد، این ورزش هم موی تای نامیده شد. موی تای از زمان پیدایش تا کنون تغییرات بسیاری را به خود دیده است. تا چندی پیش یک مهارت کامل در نبرد نزدیک به حساب می آمد ولی حالا یک ورزش محسوب می شود، اما در اصل مجموعه ای است از سنت های قدیمی که یک روح اصیل در مبارزات آن آمیخته است. موی تای مبارزه ای است با شیوه سنتی در دنیای مدرن.

 

ارزش و منزلت موی تای

ورزش موی تای عامل موثری در رشد و پرورش فضائل اخلاقی هنرجویان می باشد. علاوه بر این،انجام تمرینات و پیروی از مقررات آن اراده و انگیزه هنرجو را تقویت نموده و بر قدرت بدنی و شکیبایی او می افزاید. تای بوکسوری که به خوبی آموزش دیده باشد قادر خواهد بود که خشم و عصبانیت خویش را که از عناصر نا مطلوبی است و اسباب  شکست را فراهم می آورد ،کنترل نماید.

ارزش های هنر موی تای را از سه جهت می توان مورد بررسی قرار داد.

الف- تقویت قوای جسمانی

در زندگی،هرفرد،باید از فکر و روانی سالم و بدنی خوب و تندرست بهرمند باشد به همین منظور هر عضو از بدن باید تمرین مناسبی را پشت سر بگذارد.داشتن یک بدن سالم و بی نقص از عناصر مهم موفقیت در آموزش تای بوکسینگ به شمار می رود.

این ورزش مقاومت بدن شما را افزایش می دهد و به آن شکلی مناسب می بخشد به گونه ای که می توانید در مقابل حریف با هر سلاحی که باشد،از خود دفاع کنید.انجام مداوم این ورزش آستانه درد را بسیار بالا می برد و سطوح مختلف آموزش های این ورزش از جمله حرکات ،ضربه ها و تاکتیک ها می تواند پاسخ گوی انواع و ضعیت ها مانند حمله،دفاع و گریز باشد،ضمنا مانورهای مداوم، سرعت و چالاکی تای بوکسور را بالا برده، او را از طوفان حملات حریف در امان نگه خواهد داشت.با این ورزش عضلات و فکر شما،هماهنگی لازم را کسب می کند و از آن جا که لازمه این ورزش حرکت و فعالیت اعضای بدن است،ورزشکار موی تای بسیار سالم و قوی خواهد شد.

ب- پرورش توامندی های ذهنی

ورزش موی تای در ایجاد انگیزه،عزم راسخ و خود اتکای نقش بسزایی دارد.تای بوکسینگ مبارزه ای تنگاتنگ و رودرو می باشد و در وقع تلاشی هست که هر یک از حریفان برای غلبه بر دیگری به کار می بندد. قهرمان تای بوکسینگ دارای جسارت و انگیزه ی فراوان است.

در موی تای ،تمرین نظم ار اهمیت زیادی برخوردار هست چرا که بدن با تمرین پیوسته و منظم دیرتر خسته می شود.چنان چه شما عزمی راسخ و قوای بدنی کافی نداشته باشید زودتر توان خودرا از دست می دهید.به دلیل ارتباط مستقیم اندیشه و موی تای شما باید خودرا به اندیشیدن و تفکر عادت دهید و سطح هوشیاری و خود آگاهی خود را بالا ببرید. تا با موقیت بتوانید انواع مانور ها را با یک تفکر و تصمیم آنی به اجرا بگذارید. برای که به یک تای بوکسور برجسته و ماهر تبدیل شوید،باید خود اتکایی و قابلیت اخذ تصمیم های سرنوشت ساز را در خود ایجاد و تثبیت نمایید.

تای بوکسینگ سرشار از تاکتیک ها و فنون غیر قابل پیش بینی و اغفال کننده است. برای رسیدن به موفقیت در این ورزش، باید به طور مرتب در تمرین ها شرکت نمود.یک تای بو کسور باید در هنگام مبارزه بسیار جدی بوده و از تمرکز کافی برخوردار باشد و در طی مبارزه و پایان آن،هردو حریف باید روح ورزشکاری و گذشت را از خودنشان دهند.

ج- اعتلای ارزش های اجتماعی

از سوی دیگر این ورزش در خدمت و ارزش های اجتماعی است. هنر موی تای به ورزشکار می آموزد که از مربی، داوران و مقررات ورزشی فرمانبرداری کرده، آنها را محترم شمارد.این رفتار به خود اتکایی،درستکاری،رعایت عدالت و تقویت روحیه ورزشکاری خواهد انجامید. این حقیقت که ورزشکار در زندگی واقعی خود همراه با مهر وفروتنی،احترام به حقوق وسنن اجتماعی و رعایت اصول اخلاقی زندگی می کند در واقع بازتاب خوبی است از اخلاقی که توسط استاد و مربی او پی ریزی شود.

نای خانوم توم ( اسطوره موی تای )

ورزشی به قدمت موی تای افسانه های فراوان دارد.حتی شروع و آغاز موی تای در افسانه ها از بین رفته هست. بسیاری از افسانه های موی تای بر واقعیت استوار است.و تماس آنها حاکی از وجود اهمیتی است که مردم تایلند بر موی تای قائل بودند.

در گذشته های دور مبارزاتی از برمه با فیل به تایلند می آمدند تا با قهرمانان تایلندی پیکار کنند. دو مبارز به سادگی،بازو به بازو در یک محوطه،بدون داشتن راند،وقت نگهدار و ابداعات کنونی باهم نبرد میکردند. با زانو های برهنه آنقدر میجنگیدند تا یکی از آنها از پای درآید. جنگی قدیمی که مبارزان می بایست تابع آن باشند.سپس فیل ها مبارزان پیروز یا شکست خورده را به برمه باز می گرداندند. در چنین رویداد هایی بود که افسانه ها در ورزشی افسانه ای به وجود آمد. اما بعدها موی تای هنر مبارز جنگجویان ماهر خود را به افسانه ها سپرد وصحنه های افسانه ای همانند "نای خانوم توم" را به قهرمانان پیشنهاد کرد.

نای خانوم توم نامی است که حتی یک کودک تایلندی آن را می شناسد و یا حداقل کسانی که در نوشتن کتاب های ورزشی ونشر آن ها دستی دارند اون را می شناسند. او اسطوره ورزش ملی تایلند است. در سال 1767 آیوتایا پایتخت پیشین تایلند شهری با عظمت که به شکست ناپذیری مشهور بود سرانجام با هجوم ارتش برمه مورد تاخت و تاز قرار گرفت و با کشته شدن  بسیاری شهر به خاکستر تبدیل شد و بسیاری از ساکنین شهر از جمله نای خانوم توم به اسارت برده شد ، هفت سال بعد یعنی در سال 1774 مانگرا پادشاه برمه معبد تاریخی شهر یا گون را که در زلزله سال 1768 آسب دیده بود موفق شد طی شش سال آن را مرمت و باز سازی کرده و ارتفاع نوک آن را صد متر برساند و از این بابت بسیار خوشحال و به همین خاطر و پیروزی های بدست آمده دستور داد به مدت هفت شبانه روز جشن بزرگی برپا گردد.

در این گونه جشن ها،سرگرمی،بازی و ورزش های بسیاری اجرا و مورد توجه قرار می گرفت از جمله مبارزه آزاد. برمه ای ها ،هنر رزمی مخصوص به خود داشتند اما نه مثل موی تای نام آن پارما بود.

پارما به شدت بر روی ضربات مشت به عنوان بهترین اسلحه تکیه می کرد در حالی که تای بوکسرها به خاطر مهارت هایشان  در استفاده از آرنج ، زانو و پاها به خوبی استفاده از مشت ها مشهور بودند. صحنه مبارزه در آن زمان با نبردهای امروزی خیلی تفاوت داشت. نه راند، نه وقت نگهدار ،و نه دستکش ، هیچ کدام نبود. به جای دستکش ها ، دست ها را با طناب کنفی باند پیچی می کردند. محافظ های بیضه بسیار ساده وابتدایی بود، در صورتی که ضربه به بیضه کاملا قانونی بود. تا پایان مسابقه ، زانو ها به صورت برهنه بودند.در این مسابقات در محوطه ای باز در برمه برگزار می شد.

تفاوت های جزئی بین دو سبک مبارزه وجود داشت. بوکسرهای برمه ای،لباس های سنتی سارونگ می پوشیدند و اغلب به صورت آهسته حرکت می کردند، دور حریف آنقدر می جرخیدند تا راه نفوذ پیدا کنند بیشتر بر مشت های خود تکیه می کردند و کمتر از پا ، آرنج و زانوها استفاده می کردند.از طرف دیگر، تای بوکسرها با لباس های پانونگ می جنگیدند.حالتی از لنگ سنتی را می پوشیدند و یگ گره در پشت آن می زدند.

 

موی تای : بوکس تایلندی

 

سلاح سرد تایلندی: کرابی کرابونگ

پیروز باشید: چوک دی

سپاس گذارم :کاب کوم کاپ

بنشینید: نونگ لونگ

خبردار: یونگ ترونگ

نوع ایستادن جهت اجرای فن یا حالت ایستادن برای حمله و دفاع را گارد یا کوم چونگ گویند

سلام: ساوادی

خداحافظ : لا کن

صبح بخیر:آرون ساوادی

ظهر بخیر : سایان ساوادی

شب بخیر: را تری ساوادی

اسم من هست:چان شو

خیلی ممنون :خوب چای مارک

خوش اومدین :خوب تن رب زارن

میتونم کمکت کنم؟ : شای چان نوی دوی ما

چه ساعتی هست؟: وی لا تاو ری

مشت زنی ترکیبی: مدپاسوم

کوئن کرو:مراسم پذیرش توسط مربی و استاد     یوک کرو: هدیه دادن به استاد    رقص پا: ته یانگ

احترام:کاپ

گامهای کوتاه:

سیب نا:گام کوتاه به سمت جلو

سیب لانگ:گام کوتاه به سمت عقب

سیب سای: گام کوتاه به سمت چپ

سیب کوا:گام کوتاه به سمت راست

سلب فان پلا سای:گام به سمت جلو به شکل زیگزاگی در زاویه 45 درجه یه چپ

سلب فان پلا کوا: گام به سمت جلو با پای راست به شکل زیگزاگی در زاویه 45 درجه به راست

گام های بلند:

روک تا تادمالا

توی تا تاد مالا

روک تا سلاب

توی تا سلاب

یانگ سارم خوم

یانگ سوک کراسم

ضربات مشت

مد ترونگ :مشت های مستقیم

مشت مستقیم به سر و صورت: مدترونگ نام

مشت مستقیم به بدن و شکم: مدترونگ تام

مشت چپ: ایپ سای (مدترونگ نا)

مشت راست: دوی کوا رای (مدترونگ لانگ)

هوک بسته و کوتاه: مد وینگ سان

هوک با پشت دست و زاویه ساعد با بازو بیشتر از 90 درجه می باشد: مدوینگ یائو

دست جلو پرت شده وبا دست عقب مشت چرخشی میزنیم: مد وینگ گلاب

مشت به حالت سوئینگ زده می شود:مد کوانگ یائو

آپرکات به شکم وپهلوها:مد سوی تام

آپرکات به فک:مد سوی ناد

مشت از بالا و به صورت کوبشی زده می شود:مدکوک

ضربات لگد

ته تاد لانگ: لگد با ساق به ران و مفصل

ته تاد گلان: لگد به صورت دورانی به پهلو و دنده ها

ته چیانگ: در صورت نزدیک بودن به حریف  لگد از زیر و به صورت 45 درجه به دنده ها

ته تاد وینگ: لگد با ساق پا به گردن و سر

ته ریت: لگد اغفالی

ته تاد واد: لگد با ساق پا از داخل گارد حریف به گلو و گردن حریف

ته کرین کائو: لگد زانو

ته ترونگ: لگد مستقیم به طرف بالا با بل پا به صورت حریف

ته تیوب: لگد مستقیم به طرف بالا با پاشنه به صورت حریف

ته کوک : لگد کوبشی با پاشنه پا از بالا به پایین به سر یا صورت و سینه

گرادود ته: لگد پرشی با ساق پا

ته کانگ لیولانگ: لگد را پرت کرده بلافاصله با همان پا با تیغه پا ضربه میزنیم

ته گلاب لانگ: پای جلو پرت می شود و با پای عقب ضربه چرخشی می زنیم

ایپ تی: قیچی با پا

تیپ (لگد هایی که با بل و تیغه پا زده می شود)

تیپ ترونگ: با بل پا مستقیم ضربه به شکم

تیپ لیک: با بل پا ضربه به مثانه

تیپ تینگ: با بل پا ضربه به سینه

تیپ ساب: با بل پا ضربه به صورت

تیپ نب: با بل پا ضربه به گلو

تیپ خانگ: ضربه از پهلو و کنار با تیغه پا به بدن

تیپ گلاب خانگ: پای جلو پرت میشه و با پای عقب چرخشی با تیغه پا ضربه میزنیم

گرادود تیپ: تیپ پرشی

زانو

کائو ترونگ: زانوی مستقیم بدون گرفتن حریف به شکم

کائو چینگ: زانوی 45 درجه به دنده

کائو تاد: زانوی موازی با زمین به دنده

کائو نوی: زانو به ران حریف

کائو گود: زانو به صورت مستقیم و فشاری

کائو لا: زانوی بلند

کائو کوک: زانوی کوبشی

کائو هون: گرفتن گردن و زدن زانو به دنده

کائو یون: گرفتن گردن و زدن زانو به شکم

کائو لوی: زانوی پرشی

کائو کو: پریدن و زانوی جفت زدن

کائو ایپ: زانوی قیچی

کائو تیپ ترونگ: ضربه زانو را تبدیل به تیپ میکنی

کائو تی: زدن زانو  به صورت سقوط کننده با گوشه زانو

آرنج

ساوک تی: آرنج سقوط کننده

ساوک تاد: آرنج موازی

ساوک چینگ: آرنج 45 درجه به داخل

ساوک چیب: آرنج 45 درجه به داخل دوبل

ساوک پونگ: آرنج نیزه ای

ساوک گلاب تاد:آرنج چرخشی موازی

ساوک گلاب ناد: آرنج چرخشی بالارونده

ساوک گلاب ساب: آرنج چرخشی ازبالا به پایین

ساوک گراتونگ: آرنج موازی و بلافاصله با همان دست آرنج نیزه ای

ساوک کو: آرنج جفت از بالا به پایین

ساوک ساب کو: آرنج جفت پرشی از بالا به پایین

 

 

 

 

 

[ ] [ ] [ امیر ]
.: Weblog Themes By Pichak :.

درباره وبلاگ

شاگرد همیشگی رزمی و بدنسازی پیشرفته
امیر -سن:26
امکانات وب
  • دانلود رایگان
  • اصراف